یادداشت مدیر مسئول؛ احسان رستگار: این كه چه آینده ای برای آینده رقم خواهد خورد را آیندگان مشخص خواهند كرد، اما آن چه محتوم به گواهی تاریخ است، این است كه رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند. اگر بر فرض آینده نیمه ارتباطكی با برخی فسیل های سابق قدرت و دلسوزان فعلی مملكت داشت، اما سر در آخور قدرت نداشت. آینده بنا داشت با رویكرد سراپا انتقاد گونه اش، كمی از هیكل قناسی را كه رسانه های مجیزگو و مزدور در فضای رسانه ای ایجاد كرده اند، بكاهد. آینده، همواره نیم نگاهی به گذشته و گوشه ی چشمی به آینده داشت كه حاضر نبود خود فروشی كند و حق را نگوید ولو اگر كام برخی را  تلخ كند.

آینده قربانی حریتش شد. این كه آینده میان تعلیق و توقیف بود، آری بود. آینده، توهم توطئه را تعلیق و ساده لوحی را توقیف می كرد. هم می دانست دندان های دشمن خارجی تیز است و هم خاله خرس ها و روباه های مكار داخلی را می دید. از این رو بود كه چپ و راست و هم رسانه های معاند و بیگانه، چشم دیدنش را نداشتند.

ما مدعی بودیم نه تنها این دولت را بلكه هر دولتی را به نقد می كشیم. هیچ كس نباید از هدیه ای چون نقد محروم بماند و آینده نیز شاید در این زمینه دست و دلبازترین رسانه ی جمهوری اسلامی ایران بود. ما نقد هبه می كردیم ولی زهر مارمان پس می آوردند.

آینده شاخصی است از میزان آزادی بیان در زمان پاك ترین دولت تاریخ (!). وقتی نیم بیشتر اعضای كمیته ی تعیین مصادیق پایگاه های مجرمانه از مدیران دولتی تشكیل شده است، چه توقعی از رأیشان می شود داشت؟

آن چه آینده دچارش شد، سرانجامی است كه نصیب دلسوزان شجاع می شود. آینده می رود تا برخی دریابند كه این مشكل از آینده نیست؛ بلكه آینده چشم تیزبین و زبان گویای دردهای جامعه و عیوب مسئولین بود. دیده بان درد آشنایی بود كه نمی توانست كاستی ها و كژی ها را ببیند و دم نزند. آینده یك كرسی آزاداندیشی بود كه از قضا مسئولینش حزب اللّهی بودند و كرسی نشینانش براساس فرموده ی رهبری، مشمول قاعده ی جذب حداكثری شده بودند ولی عده ای همواره می خواستند و می خواهند آنها را به دایره ی وسیع حداقل هایی كه دفع شدند هول دهند تا دفع حداكثری محقق شود.

ما بی كینه ایم از نظام؛ بغضمان را فرو می خوریم و آن را هدایت می كنیم به سمت جریانات انحرافی حاكم.

 نظرات بینندگان در زیر این یادداشت درج خواهد شد.