اینكه كجا و در كدام سرزمین زاده شوی چیزی نیست كه دست من و تو باشد؛ همانطور كه خانواده ات را انتخاب نكرده ای، هنگام زاده شدن سرزمینت را هم به میل خود انتخاب نمی كنی. این همان چیزی است كه به آن "جبر جغرافیایی" می گویند و هویت ملی ایرانی یا چینی، آمریكایی و مصری مردمان كره زمین را شكل می دهد. اینكه كجا بدنیا آمده ای می تواند مانند شركت در بازی قمار، نتیجه ای میان برد و باخت باشد، اما زاده شدن در برخی از كشورها، متولد شدن در جهنم است و زیستن در هراس. جهنمی كه نام های مختلفی دارد: كره شمالی، برمه، چاد، ساحل عاج، اریتره، سومالی و سودان و جهنم های ناگریز دیگر. كسی چه می داند؛ شاید زمین، جهنم دنیای دیگری باشد.

به گزارش دادنا و به نقل از نشریه "فارن پالیسی"، موسسه Freedom House هر ساله لیستی از 20 كشور سركوبگر جهان كه كمترین میزان آزادی های سیاسی و اجتماعی در آن وجود دارد را بر اساس اندازه گیری شاخص هایی مانند وجود احزاب مخالف، میزان هزینه دار بودن اعتراضات سیاسی، وجود نشریات مستقل، آزادی بیان و اندیشه و فاكتورهای دیگر اندازه گیری و این لیست را اعلام می كند.

در فهرست امسال نیز بیست كشور دنیا به عنوان سرزمین های فاقد آزادی های اشاره شده در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل فهرست شده اند. كشورهایی دیگری كه اسمی از آنان در این گزارش تصویری برده نمی شود عبارتند از بلاروس، چاد، چین، ساحل عاج، كوبا، لائوس، عربستان سعودی، اوستیای جنوبی و حكومت صحرای غربی. ده كشور اول این لیست را به همراه تصاویر آن با هم مرور می كنیم:

1- كره شمالی

مردمان كره شمالی از كمترین میزان آزادی های سیاسی و اجتماعی برخوردارند. «كیم جونگ ایل» كه از سال 1994 میلادی و پس از مرگ پدرش قدرت را در دست گرفت، روش مستبدانه پدرش «كیم ایل سونگ» را ادامه داد. هزاران نفر از مردم در كمپ و اردوگاه های كار اجباری به دلیل مرتكب شدن جرم های كوچك و در شرایط بی رحمانه ای بسر می برند. مرتكب شدن به جرم هایی كه رهبران كره شمالی تعریف كرده اند و اساساً جرم محسوب نمی شوند. تمام بخش های زندگی روزانه مانند اشتغال، محل اقامت، تحصیل و دسترسی به خدمات بهداشتی توسط یك سازمان نیمه موروثی تعیین می شود كه مردم این كشور را به گروه های مختلف از نظر میزان وفاداری به رژیم تقسیم كرده است. بحران غذا در نتیجه سیاست های ابلهانه رهبران كره شمالی در این كشور تبدیل به مشكل روزمره مردم شده كه در نتیجه آن سوءتغذیه اكثریت مطلق مردم این كشور است. از لحاظ سیاسی قرار است تغییراتی در این كشور بوجود آید تا قدرت در خاندان «كیم ایل سونگ» خارج نشود. اخیرا فرزند وی «كیم جونگ اون» بیشتر در محافل حاضر می شود و جانشین احتمالی وی بشمار می رود.

2- لیبی


وقتی از سال 1969 «معمر قذافی» شخصیت منفور دنیای سیاست توانست با كودتا به قدرت برسد، دوران سیاه فقدان آزادی های مدنی و سیاسی بیش از پیش در لیبی آغاز شد. وجود نفت در لیبی ثروت بی شماری را نصیب وی كرد و وی توانست با پشتوانه دلارهای نفتی در عرصه سیاست یكه تازی كند. هر چند آن دوران یكه تازی ها بسر آمده و مخالفان وی تسخیر شهرها را از شهر "بنغازی" آغاز كرده اند. همیشه پاسخ قذافی به اعتراضات مردم لیبی، خشونت و سركوب بوده است و همه راه های اطلاح سیستم سیاسی را بسته است. پس از اعلام منطقه پرواز ممنوع توسط سازمان ملل در این كشور به دلیل حمله هوایی نیروهای نظامی به مردم بی دفاع شهر بنغازی، حمله ناتو به مواضع وی آغاز و تحریم های گوناگون بین المللی علیه او صادر شد. وی برای مقابله با شورشیان به سربازان خود دستو داده بود با خوردن قرصهای محرك جنسی "ویاگرا" به زنان تجاوز كنند. اخیراً دادگاه بین المللی لاهه حكم دستگیری وی و پسرش را به جرم ارتكاب اعمال غیر انسانی صادر كرده است.

3- برمه


رهبری برمه سالهاست كه تحت كنترل "تان شوه" رهبر نظامی "شورای صلح و توسعه" درآمده است. وی تمامی قدرت را به صورت مطلق در دست دارد و از یك كشور ثروتمند سابق، كشوری فقیر ساخته است. در پی انتخابات سال 1990 میلادی، فرد پیروز كسی نبود جز "آنگ سان سو چی" فعال سیاسی حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل؛ اما حكومت نظامی وقت با انتخاب وی مخالفت كرد و وی را به زندان انداخت و سالها تحت بازداشت خانگی قرار داد و حزب تحت حاكمیت وی "اتحاد ملی برای دموكراسی" را زیر فشار خرد كننده ای قرار داد.

4- گینه استوایی


در كشور آفریقایی گینه استوایی تمامی اركان قدرت در دستان سرتیپ «تئودور اوبیانگ انگوئما امباسوگو» از حزب حاكم دموكراتیك گینهٔ استوایی است. وی پس از اینكه طی كودتایی در سال ۱۹۷۹ میلادی به قدرت رسید، تمام قدرت را قبضه كرد و تا به امروز نیز به همان روش حكومت می‌كند. گزارش های متعددی از آدم ربایی، قتل و شكنجه مخالفان دولت وی منتشر شده است. وی در حال آماده كردن كشور برای تفویض قدرت به پسر خود است.

5- اریتره


دولت حاكم بر كشور آفریقایی اریتره سالهاست كه با مشت آهنین در این كشور حكومت می كند. این كشور نام مستعاری هم دارد؛ "پایان جهان". در این كشور تمامی ساختارهای سیاسی و مدنی بشدت توسط حكومت "ایسایاس آفوركی" كنترل می شود. تنها حزب موجود در اریتره حزب حاكم است و مخالفت های سیاسی بشدت سركوب می شود. تمامی رسانه های باقی مانده نیز دولتی است و بسیاری از روزنامه نگاران در زندان بسر می برند.
 
6- سومالی
 
 
در سومالی تقریباً دولت مركزی وجود ندارد و به جای آن گروه های رقیب و موقتی شبه نظامی مناطقی از كشور را در دست دارند. درگیری گروه های ملی گرا با گروه های اسلامی سومالی اقتصاد بسیار ضعیف و فروپاشیده ای برای این كشور به جا گذاشته است. در انتخابات گذشته ریاست جمهوری "شیخ شریف شیخ احمد" به ریاست جمهوری رسید اما وی عملاً هیچ قدرتی در این كشور ندارد و گروه های مختلف شبه نظامی هر بلایی كه بخواهند بر سر مردم فلاكت زده می آورند. روزنامه نگاران بسیاری در این كشور كشته و ناپدید شده اند و دو ایستگاه رادیویی موجود در سومالی توسط نظامیان اشغال و اداره می شود.
 
7- سودان
 
 
بزرگترین كشور قاره آفریقا بعد از استقلال از انگلیس و رهایی از سلطه مصر در سال 1956 میلادی دستخوش آشوب و هرج و مرج بوده است. رئیس جمهور این كشور "عمر حسن البشیر" در سال 1989 با پشتوانه نیروهای نظامی توانست به قدرت برسد. وی بعد از به قدرت رسیدن شروع به دستگیری گسترده مخالفان كرد. وی بعد از مسئله دارفو در جنوب این كشور و دستور بر كشتن ساكنان آن توسط دادگاه بین المللی لاهه احضار و حكم دستگیری اش صادر شد، حكمی كه البته توسط وی نادیده گرفته شده است.

8-تركمنستان


تركمنستان جزو اولین كشورهای تازه استقلال یافته از شوروی بود كه پس از فروپاشی «دیكتاتور بزرگ» به دام «دیكتاتور كوچك بی رحم» افتاد و روشهای سركوبگرانه به همان شدن دوره سوسیالیستی ادامه یافت. "صفر مراد نیازوف" كه در سال 1991 و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به قدرت رسید، كشور را به سوی بستن فضای سیاسی و اجتماعی پیش برد و این روش را تا زمان مرگش در سال 2006 ادامه داد. وی از تركمنستان كشوری منزوی ساخت كه تمامی رسانه های فعال در آن دولتی بودند و در حال تمجید روزانه از اقدامات وی مطالب دروغین منتشر می كردند. جانشین خلف وی "قربان قلی بردی محمداف" قول انجام اصلاحات داد اما این كشور همچنان تك حزبی باقی ماند. "سازمان پزشكان بدون مرز" نیز به عنوان تنها سازمان بین المللی باقی مانده در این كشور مجبور به ترك تركمنستان در سال 2009 شد و زندانیان سیاسی دوره نیازوف همچنان در زندان بسر می برند.

9-ازبكستان


اسلام كریموف رئیس جمهور ازبكستان از سال 1991 تاكنون تمام ساختار سیاسی كشور را در دستان خود دارد و بقیه سازمانهای سیاسی نقش زینتی را در این كشور بازی می كنند. هیچ حزب سیاسی اجازه حضور و فعالیت در این كشور را ندارد و تمامی احزاب به غیر از حزب حاكم غیر قانونی شناخته شده اند. اخیراً 15 نفر به جرم تلاش برای تشكیل یك حزب سیاسی به زندان افتاده اند و مانند بقیه زندانیان در شرایط بسیار غیر انسانی نگهداری می شوند. "گانیهون مامتنوف" نیز كه برای رهایی كودكان كار از شرایط غیر انسانی تلاش می كرد سالهاست به دلیل این جرم! در زندان بسر می برد. می توان از فعالان مبارزه با بیماری ایدز كه در زندان بسر می برند مانند "ماكسیم پوپوف" و "یوسف جمعه" شاعر نام برد.

10- تبت


دولت چین كنترل مضاعفی بر دولت محلی تبت اعمال می كند. در منطقه ای كه به "بام دنیا" معروف است، اهالی آن هیچ حقی برای انتخاب مسئولان محلی خود ندارند و همه مسئولان اجرایی را دولت كمونیستی چین انتخاب می كند. دولت چین فعالان سیاسی تبتی را شكنجه می كند و بسیاری از آنان ناپدید شده اند و ظن آن می رود كه توسط دولت پكن كشته شده اند. رهبر معنوی تبت "دالایی لاما" چندین بار توسط دولت چین مورد اذیت و بازجویی قرار گرفته و چین تمام تلاش خود را می كند تا این منطقه روی خوش آزادی را به خود نبیند.