سردار نقدی طی گفت و گو یی با روزنامه قدس درباره بسیج، لباس شخصی ها، رییس جمهور امریكا و آزادی در انگلیس اظهارات جالبی را ارائه كرده اند.

*آیا به نظرجنابعالی؛ خط كشی بین نیروهای بسیج با سایر نیروهایی كه به لباس شخصی معروفند وجود دارد یا خیر؟ به هرحال چه بخواهیم و چه نخواهیم در حوادث بعد ازانتخابات؛ برخی ها به اسم بسیج و به گفته رئیس وقت بسیج با شكل و شمایل بسیجی وارد حوادث انتخابات شدند و این موضوع هم در گزارشی كه مجلس شورای اسلامی تهیه كرده است موجود است. لذا فكر نمی كنید اكنون وقت آن رسیده كه بسیج در این خصوص اطلاع رسانی شفافی انجام دهد؟

**ببینید لباس شخصی چه كسی است؟ من معتقدم لباس شخصی مردمند. مردم هم واكنششان ازیك واكنش سازمانیافته ای كه مثلاً بسیج به كمك نیروی انتظامی می آید، نسبت به مسائل خیلی شدیدتر است. فكر می كنید جرقه انقلاب اسلامی سال 57 چگونه زده شد؟ این جرقه در سال 56 توسط مردم نسبت به یك مقاله توهین آمیزی كه علیه ولایت نوشته شده بود زده شد.

لذا مردم برنمی تابند كه به مقدسات و ارزشهایشان توهین شود. الان هم كه می بینید مردم می ایستند و گاهی اوقات نگاه می كنند احساسشان این است كه بسیج و نیروی انتظامی درصحنه است و اگر این نیروها كنار بكشند همان مردمی كه لباس شخصی نام دارند، با حضور هزار برابر نسبت به بسیج، واكنش غیركنترلی نسبت به موضوع خواهند داشت و بدانید در این واكنش مردمی، كسی زنده نخواهد ماند.

درحقیقت حضور بسیج جلوی این فاجعه را گرفته است. حضورسازمان یافته و كنترل شده بسیج این قضیه را مهار كرده است. الان یكی از پرونده هایی كه موجود است این است كه یك سر كارگری وقتی می بیند عده ای شعارهای زننده ای علیه انقلاب و ارزشهای انقلاب اسلامی سرمی دهند طاقت نمی آورد و با بقیه كارگرهایی كه زیر نظر او بودند با این افراد درگیر می شود.

مردم واقعاً نسبت به توهین به مسائل ارزشی خود واكنش سختی نشان می دهند. به عبارتی بنده معتقدم آنهایی كه ازعملكرد بسیج انتقاد می كنند، باید شبانه روز به جان بسیجیان دعا كنند، زیرا بسیجیان به بخشهای دیگر اجتماع آرامش می دهند تا مردم واكنشهای سختی نشان ندهند، چون واكنش مردم واقعاً جدی است.

*پس اینها مردمند؟
**بله؛ لباس شخصی یعنی چی؟ لباس شخصی یعنی همه مردم، یعنی مردمی كه در خیابانها حضور دارند و ممكن است احساساتی نسبت به حرفی كه از سوی برخی ها بیان می شود بروز دهند، لذا منتقدین یا باید حضور سازمان یافته بسیج را تمجید كنند كه به نیروی انتظامی كمك می كند یا اگر حضور سازمان یافته بسیج را تقبیح می كنند و معتقدند بسیج نباید به كمك نیروی انتظامی برای حفظ نظام بیاید كه اصلاً این گفته قابل قبول نیست، باید شاهد واكنش های تند مردم علیه افرادی كه به ارزشهای آنان توهین می كنند باشد.

بنابراین كسانی كه بحث های انتقادی- سیاسی نسبت به عملكردی دارند، باید آداب این فعالیتها را هم بلد باشند. اگركسانی به یك موضوعی انتقاد دارند، نباید اصل نظام را زیر سؤال ببرند، به عنوان مثال ممكن است برخی ها مخالف آقای رئیس جمهورباشند، ولی این دلیل نمی شود كه علیه تمام نظام شعار دهند، علیه ارزشها شعاردهند، شما چه كار به غزه دارید؟ چه كار به فلسطین دارید؟ چه كار به قانون اساسی دارید؟ چه كار به ارزشهای دینی دارید؟ چرا درایام ماه رمضان جلوی مردم روزه خواری می كنید؟ درحالی كه باید بدانند مردم احساسات وعواطف جدی نسبت به این موارد دارند.

به نظر من گروههایی كه می خواهند انتقاد سیاسی بكنند، هولند و برای اینكه تعدادشان را زیاد نشان دهند، راضی می شوند اراذل و اوباش، چاقوكشها، ضدانقلابها، سلطنت طلبها و منافقین را هم وارد صف خودشان بكنند تا تعدادشان بیشتردیده شود، درحالی كه این كار اشتباه است لذا این جا دیگر جایی برای درنگ بسیجیان باقی نمی ماند.

اگر یك گروه سیاسی می خواهد فعالیت انتقادی داشته باشد، باید فعالیتهای انتقادی اش سالم باشد، شعارها كنترل شده باشد، شعارها در حیطه همان انتقاد باشد. شما به رژیم انگلستان نگاه كنید. رژیم انگلستان در قرن بیست و یكم یك رژیم سلطنتی است و در این قرن چنین رژیمی مضحك است، زیرا دراین رژیم مردم مجبورند به دلیل اینكه فلان خانمی، فرزند فلان پدر و مادر است به او احترام بگذارند. این موضوع واقعاً خنده دارنیست؟ نخست وزیر انگلستان وقتی به دیدار این خانم می رود باید عقب عقب ازآنجا خارج شود.

تصورش را بكنید كه میلیونها پوند در سال از مالیات مردم هزینه نگهداری این ملكه است، این آزادی است؟ اما در همان كشور اگردر طول سال چندین تظاهرات انتقادی نسبت به بلیت هواپیما، حقوق و بیمه و یا مسائل دیگرشود، آیا شعاری علیه نظام مضحك خودشان سرخواهند داد؟ اصلاً اجازه چنین كاری را دارند؟ مسلماً ندارند، چون همه آنها را می كشند و قتل عام می كنند.

اما ما در كشور خودمان نظامی داریم كه الگوست. درتمام جهان شما نظامی را مثل ایران نام ببرید كه اعلام كند شرط رهبری، دانشمندی است. كجای دنیا این گونه است؟ درایتالیا الان یك قاچاقچی رئیس جمهورشان است؛ درفرانسه یك فرد فاسد، رئیس جمهوراست كه به دلیل فسادش، همسر قبلی اش از او طلاق گرفته است.

در آمریكا یك آدم شعبده باز رقاص رئیس جمهوراست، حال این كشورها مصونیت داشته باشند كه هیچ فردی علیه آنها شعار ندهد اما ما در كشورمان كه یك نظام زیبا و مقدسی است، هر كسی مشكلی با فرد دیگری داشت یا انتقادی به روزنامه ای دارد، باید به اصل نظام توهین كند و كسی هم چیزی نگوید؟ این موارد برای ما قابل قبول نیست. اگر گروههای سیاسی كه منتقد هستند زیاده خواه نباشند و تن به حضور ضد انقلاب، منافق، سلطنت طلب، لات و چاقوكشی كه مسجد و اتوبوس آتش می زند ندهند، فضای سالمی ایجاد خواهد شد كه حوادثی هم را در پی نخواهد داشت.