سردار محسن رضایی میگوید:
«احمد در قرارگاه حمزه، استقلال سپاه را در مقابل وزارت كشور، وزارات اطلاعات و سایر نهادهای حكومتی و نیز ابهت و صلابت سپاه را در مقابل ضدانقلاب حفظ كرد. بارها افرادی مثل آقای سعید امامی و دادستانی نیروهای مسلح با ایشان اختلاف پیدا می كردند و خواهان كوتاه آمدن ایشان از برخی خط مشی ها و تصمیمات می شدند. ولی احمد، اصول پاسداری و منافع نظام را به شدت حفظ می كرد و از آنها كوتاه نمی آمد...
احمد كاظمی خیلی به امام(ره) و اهداف و تفكرات ایشان معتقد بود. سعی می كرد در موضع گیری های خود بیشتر امام(ره) را دخالت دهد. بعد از امام(ره) هم تابع محض رهبری حضرت آیت الله خامنهای بود و با وجود آنكه نظراتی در رابطه با اداره بهتر كشور و نیروهای مسلح داشت ولی به موضوع تبعیت از رهبری از روی شعور سیاسی و صمیمانه و از صمیم قلب، معتقد بود.
در حادثه سیاسی نجف آباد(1) او را به شدت متهم كرده بودند كه احمد همراه با ولایت نیست و حتی می گفتند كه احمد كاظمی در اطراف نجف آباد اسلحه پنهان كرده است. من نامه ای خدمت مقام معظم رهبری نوشتم و از احمد در مقابل تهمت ها دفاع كردم و گفتم كه احمد كاظمی نه فقط هیچ ابهامی در دفاع از حریم ولایت ندارد بلكه با تمام وجود در این مسیر گام بر می دارد. دو روز بعد، احمد به تهران آمد خیلی متاثر بود، گفت: به من می گویند ضد ولایت فقیه هستم! من او را دلداری دادم و گفتم مطمئن باش مقام معظم رهبری به تو اطمینان دارد، تو هم كه به ولایت كاملاً وفادار هستی، كار به بقیه نداشته باش.
بیرون كه رفته بود رئیس دفترم بدون آنكه به من بگوید بخش هایی از نامه ی من را به او نشان داده بود و می گفت احمد نفس راحتی كشید و آرام شد.»
#خاطره محسن رضایی، فصلنامه "نگین ایران" شماره ی 16، ص 28. بهار 1385.
(1)لازم به توضیح است كه احمد كاظمی متولد نجف آباد بود و احتمالا منظور از "حادثه سیاسی نجف آباد" راهپیمایی مردم نجف آباد در حمایت از آقای منتظری(سال 76) می باشد.