با وجود تاكید رهبر انقلاب بر راهبرد «دفع حداقلی و جذب حداكثری»، از یك سو برخی مدعیان تبعیت از ولایت همچنان در راستای "جذب حداقلی و دفع حداكثری" عمل می‌كنند و از سوی دیگر برخی مخالفان نظام و رسانه‌های بیگانه تلاش كردند بیان این راهبرد از سوی رهبری را خلاف واقع جلوه دهند.

آینده در این شرایط به بازخوانی یك نمونه از عملكرد رهبر انقلاب در مواجهه با آیت‌الله منتظری می‌پردازد كه به رغم مواضع صریح ایشان علیه آیت‌الله خامنه‌ای انجام شده است.

این موضوع به دستور رهبری به رفع حصر آقای منتظری در بهمن 1381 به نقل از سخنرانی مرحوم حجت الاسلام مروی، معاون وقت دستگاه قضایی می‌پردازد.

گفتنی است این روایت تاریخی چندی پیش توسط وبلاگ كلاشینكف دیجیتال، به نقل از "مجموعه سخنرانی های هفتمین نشست آموزشی ائمه جمعه"، منتشر شده است.

***
...در این فرصت قصد دارم جریان رفع حصر آقای منتظری را خدمت شما عزیزان گزارش دهم. این گزارش خدمت همه مراجع ارائه شد و اثر مطلوبی بر جای گذاشت.

نخستین نكته در این گزارش این است كه 30 درصد این حصر از ناحیه نظام بود و 70 درصد بقیه از سوی خود آقای منتظری بود. آنچه مد نظر نظام بود صرفا محدود كردن رفت و آمد جمعیت  ها و گروهها به بیت ایشان بود و از نظر نظام، رفت و آمد علماء، بزرگان،بستگان و نزدیكان مانعی نداشت و همچنین بیرون رفتن ایشان از منزل به قصد زیارت حرم حضرت معصومه(س) سفر و زیارت مشهد مقدس بلامانع بود.

ایشان در خاوه قم، منزل و باغچه ای داشتند كه تابستانها می توانستد از آن استفاده كنند در ابتدای حصر، دادگاه ویژه روحانیت به ایشان گفت كه در بسیاری از موراد، شما آزاد هستید ولی خود آقای منتظری گفت: یا همه حصرها برداشته شود یا اینكه كاملا برقرار باشد.

لذا 70 درصد این حصر به خواست خود ایشان بود، زمانی پزشكان به ایشان توصیه كردند كه از منزل بیرون رفته و قدم بزنند، اما ایشان در پاسخ گفته بود نمی گذارند از منزل بیرون بروم، مسئول حفاظت آنجا حضور داشته و اعلام كرده بود كه بیرون رفتن ایشان هیچ مانعی ندارد و اینكه ما همواره همراه ایشان هستیم به این خاطر است كه دشمنان نظام می توانند با كشتن ایشان به نظام، ضربه بزنند و چون جان ایشان در خطر است و همچنین ایشان در زمان قائم مقام بودن محافظ داشته و بدین كار عادت دارند، ما همواره در كنار ایشان خواهیم بود.پروژه حصر آقای منتظری از ابتدا كار به شورای عالی امنیت ملی محول شده بود ولی در هرمقطع كه تلاش می شد حصر ایشان برداشته شود، مقام معظم رهبری روی خوش نشان می دادند، به عنوان مثال زمانی آیت الله امینی پیغام دادند كه قصد داریم در جامعه مدرسین راجع به حصر آقای منتظری بحث كنیم، حال می خواهیم بدانیم آیا مقام معظم رهبری این كار را می پسندید یا خیر، اگر ایشان نمی خواهند كسی وارد این بحث شود، به ما اعلام نمایید كه وارد بحثی كه مورد رضایت آقا نیست، وارد نشویم، مقام معظم رهبری در پاسخ فرمودند: این كار هیچ اشكالی ندارد و من از خدا می خواهم كه آقابان بتوانند طرحی برای رفع حصر ارائه دهند.

هرچند مقام معظم رهبری با جنبه عاطفی قوی خویش هیچ گاه نمی توانست بپذیرد كه این پیرمرد محصور باشد اما هیچگاه به شورای امنیت ملی در این زمینه امر و نهی نكرده است؛ چرا كه بحث "عواطف" و "مصالح نظام"، در این مقوله كاملا جدا از هم است؛ معظم له از اینكه شخصی با آن سوابق و در سن كهولت محصور باشد ناراحت هستند اما از نقطه نظر مصالح عالیه انقلاب اجازه نمی دهد كه مسایل احساسی بر این قضیه سایه افكند.

 پس از مطرح شدن قضیه حصر در جامعه مدرسین، آیت الله امینی خدمت آقا رسیدند و مقام معظم رهبری فرموند: من قصد ندارم در این قضیه امر و نهی كنم كه این حصر برداشته شود یا نشود چرا كه برای برداشتن حصر از جایی كه ممكن است كانون فتنه،  مایه انحراف جوانان و سبب امید بستن دشمن شود خجت شرعی لازم است تا بتوان در روز قیامت بدان تمسك كرد. معظم له از آیت الله امینی كه با آقای منتظری سابقه رفاقت داشته اند، خواستند كه بدون اعلام رسمی، مصاحبه یا ثبت و ضبط شخصا نزد آقای منتظری رفته و شفاها از ایشان قول بگیرند كه پس از برداشته شدن حصر غیر از درس و بحث و كارهای خودشان به كارهای ضد نظام دست نزنند.

رهبر معظم به كمترین كار در این زمینه بسنده كردند تا صرفا حجت شرعی داشته باشند تا اگر خلاف آن صورت گرفت بتوانند قول آقای منتظری را به ایشان گوشزد نمایند. اما زمانی كه آیت الله امینی برای این كار به منزل آقای منتظری رفتند كه ایشان آیت الله امینی را راه نداده و گفتند یا دستور می دهند حصر بداشته شود یا اینكه هیچكس حق ندارد وارد شود.

مورد دیگری كه مقام معظم رهبری عنایت ویژه نشان دادند زمانی بود كه آقای زاهدی درخواست كردند در یك ملاقات خصوصی و طولانی همراه با آیت الله مومن خدمت آقا برسند و راجع به آقای منتظری صحبت كنند. ظرف دو یا سه روز جلسه ای با حضور این دو بزرگوار و  مقام معظم رهبری تشكیل شد و یك ساعت و چهل و پنج دقیقه به طول انجامید. پس از جلسه، این دو بزرگوار قانع شدند و گفتند«آقا دنبال حجت شرعی می گردند».

اوضاع به همین منوال بود تا اینكه یكی از وزرا كه با بیت آقای منتظری مرتبط است، در هیات دولت گزارش داد كه حال آقای منتظری خوب نیست و ایشان به علت محصور بودن روزی 16 تا 17 ساعت می خوابند كه برای فرد در این سن علامت خوبی نیست. در آن جلسه آقای خاتمی به وزیر بهداشت دستور داد یك تیم پزشكی به قم بفرستند تا گزارشی از وضعیت جسمی ایشان تهیه كنند. معاون وزیر بهداشت كه پزشك خوبی است همراه یك تیم پزشكی به قم رفته و طی گزارشی اعلام می كنند حصر آقای منتظری سبب شده است كه ایشان دلمردگی و افسردگی پیدا كند. زمانی كه آقای خاتمی در جلسه هفتگی خود با مقام معظم رهبری این قضیه را عنوان می كنند، شورای عالی امنیت ملی این قضیه را پیگیری كنند.

لازم به ذكر است كه در این قضیه نامه آقای طاهری یا نامه نمایندگان مجلس كوچكترین تاثیری بر اراده الهی آقا نداشته اند و اصولا اینها كوچكتر از آن هستند كه بتوانند در برابر ایمان آقا ابراز وجود نمایند. مقام معظم رهبری همواره بر حسب تكلیف شرعی خویش عمل نموده و به قضایایی كه ممكن است در نظر برخی مهم باشد اعتنایی ندارند؛ یكی از بزرگان به آقا گفته بود ممكن است دستور شما به كمسیون امنیت ملی را معلول و متاثر از نامه آقای طاهری و نمایندگان مجلس بدانند در این صورت آقای طاهری در چشم مردم بزرگ می شود؛ لذا بهتر است كمی صبر كنید تا آبها از آسیاب بیافتد. آقا در پاسخ فرمودند: من در برنامه ها و موضع گیری های خود اینگونه محاسبه نمی كنم و صرفا تابع تكلیف شرعی خویش هستم و غیر از حجت شرعی چیزی برایم مهم نیست. من تا دیروز حجت شرعی داشتم ولی امروز این كه كار من به حساب زید و عمرو گذاشته شود برای من حجت شرعی محسوب نمی شود لذا بنده با توجه به بیماری آقای منتظری نمی توانم ایشان را به این بهانه كه ممكن است آقای طاهری بزرگ شود، در حصر نگه دارم؛ چرا كه در این صورت در روز قیامت نمی توانم پاسخگو باشم.

البته تاكنون آقای منتظری امتحان خوبی نداده است؛ به عنوان مثال شب قبل از حصر مستقیما با بی.بی.سی مصاحبه كرده است. البته چنین وانمود كرده اند كه قضیه اتفاقی بوده است؛ بدین ترتیب كه ایشان تنها در اتاق نشسته بودند كه از رادیو بی.بی.سی به شماره خصوصی! ایشان زنگ می زنند و تعجب می كنند كه چطور خود آقای منتظری در همان مصاحبه نظارت استصوابی را زیر سئوال می برد.

 پس از آن هم "احمد" با رادیو  آمریكا مفصلا مصاحبه كرده و از اینكه این رادیو در طی دوران حصر فریاد مظلومانه ایشان را به جهان رسانید تشكر می نماید. در هر حال حضرت آقا فرمودند كه اگر بیماری ایشان معلول حصر است حصر را برداشته و فكری برای درمان ایشان بنمایید. شورای امنیت ملی نیز به بررسی كار پرداختند و تاكنون كار به اینجا كشیده است. امیدوارم عاقبت امر خیر باشد.

«والسلام علیكم و رحمه الله و بركاته»