نویسنده وبلاگ سما در پاسخ به وبلاگ مهستان نوشته است:

تغییر عقیده یعنی فروپاشی یك نظام فكری و تخریب یك شبكه باور و برانداختن یك پارادایم. آن‏چه یك نظام فكری را از بین می‏برد ناتوانی از حل معضلات و مسائل است. یك پارادایم و نظام فكری با یك مشكل و دو مشكل فرونمی‏ریزد. بل‏كه انباشت پرسش‏های بی پاسخ و حل نشدن معضلات پیش رو تخریب‏گر یك اندیشه است. وقتی یك اندیشه نتواند سوالات را پاسخ دهد و عاجز از حل معضلات باشد فرومی‏ریزد و و باید جای خود را به اندیشه‏ای نو بدهد. اندیشه موفق اندیشه‏ی پاسخ‏گوست. اندیشه‏ای كه از دام شبهات بگریزد و از مانع معضلات عبور كند. و الا رو به زوال است. اندیشه‏های حكومت‏داری آن‏گاه پیروزند كه بتوانند از پس سیلاب مشكلات جامعه برآیند و از شكوه‏‏های عدالت به دور باشد و بتواند پاسخ‏گوی پرسش‏گران باشد.

محمد نوری‏زاد هركه باشد- چه خوب، چه بد، چه مهم، چه بی‏اهمیت و..- یك انسان در حال گذر است. گذر از یك اندیشه به اندیشه‏ی دیگر. تغییر عقیده و بناكردن فكری نو نكوهیده نیست بل‏كه نیكو و نشانه انسانیت است. تفكر اگر پیش‏رونده نباشد و هم‏نشین سكون باشد تفكر نیست. مبادی تفكرهم‏واره در حال تغییرند و انسان هر روز با آگاهی نوی روبروست. تفكر پیروز تفكری است كه با آگاهی‏های نو هم‏‏راه شود و بتواند از تیغ پرسش‏گرشان در امان باشد. البته این به معنای تغییر هر لحظه‏‏ای در عقیده نیست. بل‏كه منظور این است كه در فصل آگاهی‏های نو سوالات نو می‏رویند و اگر اندیشه‏ای پاسخی برای سوالات نو نداشته باشد به سوی شكست می‏رود. مثلا فردی به این آگاهی دست یابد كه فلان حكومت در رابطه با موضوعی ظلم كرده‏است، این آگاهی نو پاسخ نو می‏طلبد و به مرور زمان اخبار دیگری از ناتوانی‏های حكومت می‏رسد، فرد آرام آرام به این حكومت بدبین می‏شود. شاید این آگاهی‏های نو خلاف واقع باشد، ولی بازهم وظیفه آن اندیشه است كه خلاف واقع بودنش را پاسخ گوید. یك اندیشه باید پاسخ‏گو باشد و الا باید جای خود را به اندیشه نو دهد.

در گذر از یك اندیشه آن‏چه مهم است، علل گذر و روی‏گردانی از اندیشه سابق است. چرا یك فرد كه سال‏ها زیر پرچم یك اندیشه بوده‏است وبا آن زندگی كرده‏است آن را رها می‏كند؟ چه باعث شده‏است كسی روی علاقه‏مندی‏های خود پا بگذارد و از آن عبور كند؟ و این همان چیزی است كه پنهان مانده‏است و یا می‏خواهند هویدا نشود. یاران سابق نوری‏زاد باید پرسش‏های او را ببینند و پاسخ دهند نه این كه بر او تیغ كشند و اخراجش كنند و به نفاق سی ساله‏‏اش متهم كنند. این فرار از پاسخ‏گویی وشمشیر از نیام كشیدن نتیجه‏ای جز اضافه‏كردن به پرسش‏های بی‏پاسخ اندیشه سابق ندارد. نویسنده در مقام دفاع از اندیشه‏های سابق و نو نوری‏زاد و بیان درستی و ناراستی آن نیست، بل كه هدف از نوشته تبیین فرآیند گذر از اندیشه و نقد برخورد یاران سابق از فرد بریده از آنان است.

آن‏چه این روزها در نامه‏ها و نوشته‏های نوری‏زاد – فراتر از درستی و نادرستی- می‏بینیم پرسش‏هایی است كه آرام‏آرام در پستوی ذهنش انبار شده‏اند و معضلاتی است كه اندیشه‏اش را از حل آن‏ها عاجز دیده‏است. تردید در اندیشه نتیجه انباشت پرسش‏های بی‏پاسخ است. فراوانی این پرسش‏ها راه را برای توجیه و چشم‏پوشی می‏بندد. و اگر تعصب بی‏جا نباشد، تردید وارد می‏شود. و اگر پس از تردید پاسخی نباشد گذر آغاز می‏شود. و این گذر زاده پرسش‏های بی پاسخی است كه یا اندیشه از جواب آن‏ها عاجز است یا یاران اندیشه.

روی‏آوردن یاران سابق نوری‏زاد- و هر كس دیگر- به تهمت و اخراج و تخطئه و… چیزی جز نشانه عجز آنان از پاسخ‏دهی به پرسش‏های نوری‏زاد نیست. وظیفه یاران حلقه دیروز شمشیركشیدن بر پرسش‏ها نیست، پاسخ‏دادن به آن‏هاست. اگر این پرسش‏ها را پاسخ ندهند، همین تردید و همین گذر روزی سراغ آنان نیز خواهد آمد. یاران دیروز باید نوری‏زاد را كمك كنند تا از تردیدهایش جدا شود نه این‏كه بر او تیغ كشند و شمشیر از نیام بیرون آورند.
پروانه‏های پریشان و سرگردان نوری‏زاد نمرده‏اند، پی شمع‏اند. نباید به روی‏شان شمشیر كشید